Tijdlijn

Klik op een punt op de tijdlign om meer te weten te komen

Select points on the timeline to the left to view archive

2020
5 juli

Een graffiti werk naar aanleiding van de Black Lives Matter movement op het Ketelhuisplein in Strijp-S is beklad.

read more

2020
17 Juni

Ondanks een meerderheid van de Eindhovense gemeenteraad, neemt Eindhoven officieel afscheid van het racistische karikatuur Zwarte Piet. De burgemeester en wethouders legden de motie van de gemeenteraad naast zich neer en nam de beslissing.

read more

2020
6 Juni

Gelinkt aan de wereldwijde Black Lives Matter movement, naar aanleiding van de moord op George Floyd, wordt ook in Eindhoven een demonstratie georganiseerd. Verschillende sprekers komen aan bod en worden verwelkomd en gesteund door honderden demonstranten.

read more

2019
24 December

In tegenstelling tot eerdere toezeggingen, krijgt Eindhoven Kan Het wederom geen spreektijd bij de jaarlijkse Fakkeltocht om anti-zwart geweld n.a.v. geweld dat activisten en organisatoren hebben ervaren de afgelopen jaren aan de kaak te stellen.

read more

2019
30 november

Eindhoven Kan Het organiseert een Kick Out Zwarte Piet manifestatie op het Stadhuisplein. Naar aanleiding van het geëscaleerde protest het vorige jaar was er veel politie aanwezig. Onaangekondigd werd de hele manifestatie ook gefilmd vanaf het bordes.

2019
31 Mei

In reactie op de uit de hand gelopen, provocerende demonstratie van Pegida bij de Al Fourqaan moskee houdt Eindhoven Kan Het een betoging voor tolerantie en tegen racisme op het stadhuisplein.

read more

2019
19 Maart

Rond het protest in november 2018 lieten Eindhovense raadsleden (Tjerk Langman en Linda Hofman) zich positief uit over acties van hooligans en delen aanmoediging om de hooligans bij te staan. Burgemeester van Eindhoven liet een onderzoek hiernaar uitvoeren, met als resultaat dat zij niets strafbaars hebben gedaan, maar wel de gedragscode van de gemeenteraad hebben geschonden.

read more

2018
24 december

Bij de jaarlijkse Fakkeltocht in Eindhoven krijgt Eindhoven Kan Het geen tijd om te spreken over verschillend racistisch geweld dat dit jaar is voorgevallen.

2018
November/December

Activiste Perle Miangue ontvangt forse bedreigingen via social media kanalen naar aanleiding van haar deelname aan de demonstratie eerder dit jaar, later blijkt dat het niet bij online bedreigingen blijft en is zij aangevallen op de Woenselse Markt.

read more

2018
17 november

Het legale Kick Out Zwarte Piet protest, georganiseerd door Eindhoven Kan Het, werd beantwoord door een agressief en fel tegenprotest door, onder andere, hooligans van PSV. De politie die de twee partijen uit elkaar probeerde te houden viel uiteen en er waren verschillende mishandelingen.

2018
November

Op verschillende pagina’s en accounts verbonden aan hooligan en extreem rechtse groepen uit Eindhoven en de rest van het land (Den Haag, Rotterdam), worden oproepen tot geweld richting Kick Out Zwarte Piet activisten gedeeld.

Map

Scroll Down To Explore

Archief

Stadhuisplein, 06/06/2020, Solidarity protest against anti-black violence in the US and NL

Jerry Afriyie

Show text

Kim Don

Show text
Hide text

Geweldig dat jullie er allemaal zijn vandaag, ik raak echt diep onder de indruk. Ik ben Kim Don en ik had me niet kunnen voorstellen dat een dag als deze zou kunnen aanbreken. Een dag als deze… Ik heb het opgeschreven wat ik wilde zeggen. En waarom heb ik dat gedaan? Omdat ik wist, als ik hier zou staan dat ik te geroerd zou zijn om mijn woorden te onthouden. Zo simpel. Vinden jullie het goed als ik het voorlees? Ja? Black Lives Matter.

Ik ben, voor wie het nog niet zag, een vrouw met een kleur. Ja? Een ‘zwarte’. Goed, ik ben geboren en getogen in Tilburg in 1964... De wind helpt mij niet. Het was voor mijn moeder die een vluchtige affaire had met een Surinaamse man, in 1964, een schande dat zij een zwart moest krijgen. Dat is nu bijna 55 jaar geleden niet doorvertellen he, haar schaamte kon niet groter worden. In samenspraak met meneer pastoor werd in alle wijsheid besloten deze schande, ik dus, naar een kindertehuis te brengen. Zodat mijn moeders nog jonge leven hier niet mee besmet zou raken. Er zou, tenslotte, niet meer echt toekomstperspectief voor haar zijn met een zwart kind. Dat klinkt misschien wat bitter, en dat is het ook, maar ik begreep het. Hoewel ik de pijn van haar keuze mijn hele leven lang bij me draag: niet goed genoeg. Zwart, bang. We waren geen slaven meer toen. Maar toch was de algemene opinie dat we dom, lui, crimineel en goddeloos waren. En waarschijnlijk ook nog nare ziektes bij ons ook. Dat men liever had dat wij ,daar, in ons eigen land bleven is me zeer vaak duidelijk gemaakt.

Maar, waar dan? Ik was als zwarte klein meisje omringd met blanke mensen. Ik kende geen kleurlingen, had geen enkel referentiekader anders dan witte mensen, en hun opinie van wat ik was. Anders dus. Ik werd dagelijks uitgescholden en te kijk gezet. Ook dat begreep ik, want ik was anders, minder, minder, minder. Veel minder. Ja het klinkt misschien hard maar shit de feiten waren zo. Er komt een moment dat je dat als kind dan ook gelooft. Dat is best kut. Nou moet ik een bladzijde omslaan, dat is ook kut. Ik werd geadopteerd door een gezin dat ook nog niet bij de tijd was, en dacht dat dat handig was als een huisslaafje. Acht kinderen, en al wat er overbleef at ik. Kut, dat ik dit vertellen moet eigenlijk he? Kut dat de tijd zo was. 

Soms werd ik vastgebonden aan de spijlen van mijn bed omdat ik gehoest had terwijl ik stil moest. Of dat ik de keukenvloer niet goed genoeg gepoetst had. Een dagelijks pak slaag was eigenlijk normaal. Voor deze mensen was de slavernij nog niet voorbij, en dus ook niet voor mij.  Maar het werd mijn norm om me klein en onzichtbaar op te stellen. En met Sinterklaas hoopte ik eigenlijk dat ik met Sint mee mocht in de zak naar Spanje.

Ik was overduidelijk ook een Zwarte Piet, zoals me veelvuldig was vermeld thuis, op straat of kleuterschool. Het was mijn oprechte wens dan maar met hun mee te gaan, dan was ik tenminste niet zo alleen. Toen ik zes jaar was, heeft de oudste dochter van het gezin tegen haar ouders aangifte gedaan. Gaaf he? Ik ben haar eeuwig dankbaar. Voor haar was ik niet minder, zij was degene die me stiekem eten bracht 's nachts, die de knie soms even van mijn nek lifte. De politie heeft me daar van de ene op de andere dag weg gehaald en naar een kindertehuis gebracht in Breda.

En zwart opgroeien was voor mij een ingewikkelde zaak. Ik ga het toch maar even inkorten, het is toch te lang… Ho, ho, ho, oke. Ik had helaas, echt jammer, ook geen zwarte mensen om me heen die me konden vertellen dat ik geen foutje van Moeder Natuur was. Ik deed het slecht op de lagere school. Doordat ik in een kindertehuis zat en zwart was, vonden de ouders waarschijnlijk dat ik ook geen vriendinnetje was voor hun kind zou zijn. 

Ergens thuis spelen was voor mij een sprookje. Ik verslond boeken en was vaak in de natuur te vinden. In 1974 werd ik opnieuw, en dit keer in een zeer liefdevol gezin opgenomen. Het heeft jaren lang geduurd voordat ik geloofde dat deze twee lieve blanke mensen van mij hielden. Konden houden. Tien jaar oud was ik, zij werden mijn schild tegen de buitenwereld. Als we in de winkel waren en er kwam gelijk een beveiliger achter me aan gelopen, jullie kennen dat vast wel, dan riep ik expres: ''Mam, mam, kijk eens hoe mooi deze rode appels zijn'' en als ze dan kwam pakte ik haar hand. En de beveiliger begreep het.

Het pesten bleef ook op mijn nieuwe school, in mijn nieuwe buurt: ''He, rotte banaan, baviaan, roetmop, nikker, vieze neger, rot eens even gauw op naar je eigen land''. De Sinterklaasperiode waren het ergst. Ik kwam dan het liefst zo min mogelijk buiten. Een keer ben ik een jongen aangevlogen en heb hem in zijn gezicht gekrabt en terug geschreeuwd, omdat hij me had gevraagd wat ik die avond in zijn schoen zou doen. Het heeft niet veel om het lijf misschien, maar als je dit soort dingen de hele dag al hoort komt het me toch wel een beetje tot hier.

Niet veel later stond zijn moeder bij ons aan de deur om beklag te doen over mijn gedrag. Mijn pleegmoeder vroeg begrip en vertelde dat ik een hele moeilijke jeugd had gehad. Heel pijnlijk, vond ik dat. Het was dus niet oke om voor mezelf op te staan. I couldn't breathe. Vandaag staan hier, dit fantastische moment in onze geschiedenis waarvan ik vaak niet eens had kunnen dromen. Ik moet maar steeds denken hoeveel krachtige, dappere, moedige mensen zijn opgestaan in de strijd tegen apartheid, racisme, discriminatie zodat wij vandaag hier staan. Godverdomme.

De beroemde woorden van Martin Luther King blijven komen in mijn hoofd: ''I have a dream...'' En die duizenden mensen zongen destijds daar: ''We shall overcome, we shall overcome, one day''  Lieve mensen, het is genoeg. Laat die dag vandaag beginnen. Opdat we deze keer definitief afrekenen met discriminatie op welk niveau dan ook. Vraag jezelf dan af: wat kan ik doen? Alleen dan, namelijk, alleen dan, is de dag gekomen. No peace no justice, no peace no justice. Black Lives, matter. Dankjewel.

Mpanzu Bamenga

Show text

Perle Miangue

Show text

Stadhuisplein, 30/11/19, Manifestatie kozp: sta op tegen racisme en geweld

BRAZ

Show text

Hajar Fallah

Show text

Jerry Afriye

Show text
Hide text

Eindje, acht jaar geleden stonden we met zijn tweeën bij de nationale Sinterklaasintocht in Dordrecht om aandacht te vragen voor Zwarte Piet racisme. Wij waren met zijn tweeën, dichter Quincy Gario en ik in één persoon in de back office: Raul Balai. Drie mensen die de vurige wens hadden voor een racisme vrije, nationale Sinterklaas traditie. Een kinderfeest, dat de kinderlijke onschuld en hun zelfbeeld niet aantasten. We werden met grof geweld in een steegje gesleurd en aan de grond gewerkt.

Ik kwam met mijn gezicht pal tegen de straattegels, drie agenten sprongen op mij. Ik kreeg knieën tegen mijn hoofd en meermaals in mijn rug, terwijl ik het van de pijn uitschreeuwde. Daarbovenop raakte ik half verlamd van de kou. Ik zag voeten voorbij lopen, maar ik riep niet om hulp naar de omstanders. Met een beetje kracht dat ik kon opbrengen, riep ik: ''Ik ben hier voor alle volwassenen en kinderen in Nederland die niet gehoord worden. Nou, als ik in zulke omstandigheid waar de mens zijn waardigheid geweld wordt aangedaan, niet afgeweken ben van de boodschap dat ons vandaag hier bij elkaar heeft gebracht. Hoe the fuck denk je dat je posters met afbeeldingen van mij in het pietenpak mij gaat tegenhouden?

In 2014 werd ik gearresteerd met een nekklem. Ik overleefde het, maar Mitch Henriquez niet. Maar wij gingen meer dan ooit gedreven verder, want onze kinderen en hun leeftijdgenoten rekenden op ons. In 2016 werden 200 van ons onterecht gearresteerd met al het voorgaand geweld bij elkaar opgeteld, wij kwamen uit onze cellen. Dubbel gemotiveerd schreeuwden we: weg met Zwarte Piet. Genoeg is genoeg. In 2017 droeg de politie het geweld over aan extremisten en geradicaliseerde profiteurs.

Wegen werden geblokkeerd door mensen die zich Friezen noemen, maar geen enkel besef hebben van de bijdragen en solidariteit van Friezen aan zwarte emancipatie en de Surinaamse onafhankelijkheid. In 2018. hier in Eindhoven, de stad van mijn favoriete club PSV en op vele andere plekken hebben wij racisme met blote ogen in full HD kunnen zien. Dit is slechts een selectie van het geweld dat we hebben moeten ondergaan om ons land te bewegen in de goede richting. Als wij zulke aanslagen op onze lichamen deze bijna ondraaglijke beproevingen ons niet hebben laten afleiden van ons doel. Hoe the fock denk je dat een aanslag op ons congres ons gaat tegenhouden?

Beste mooie mensen, op dit ogenblik geldt niets wezenlijker dan het gezegde er is niets krachtiger dan een idee waarvan de tijd is gekomen. Je kunt ons bespotten, provoceren, terroriseren, bespugen, racistisch en seksistisch bejegenen. Maar je kunt verandering niet weerstaan waar voor de tijd is gekomen. Dit is ons moment. Het enige wat ons kan tegenhouden zijn wijzelf. Alle beproevingen die wij hebben moeten verduren, hebben ons twee stappen naar voren gebracht. Hoe zou dat komen?

Er is maar één goed antwoord, de geschiedenis staat aan onze kant. Ik weet dat er velen zijn die al het geweld met geweld willen beantwoorden. En ik ben de laatste die zal zeggen. Draai de andere wang toe. Maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat als je de geschiedenis aan je kant hebt, je geen geweld nodig hebt. Wij hebben de geschiedenis aan onze kant, en dat is de reden dat wij zo ver zijn gekomen. Zonder gerechtelijk uitspraak en zonder een moedige premier die zich durft uit te spreken tegen Zwarte Piet racisme.

De veranderingen die in gang zijn gezet zijn de verdienste van jullie en vele onzichtbare krachten, onze afwezige premier heeft ooit gezegd: het moet uit de samenleving komen. En oh, wat ben ik blij dat jullie zijn opgestaan. Als onze politieke leiders hun politieke verantwoordelijkheid niet nemen, doen wij het wel. Wij zijn van ver gekomen, maar laat je niet gek maken. Wij zijn er nog lang niet. Er zijn racistische organisaties op de achtergrond die het geweld en de weerstand voeden onder mensen die niet veel meer hebben dan hun witte huidskleur.

De extremistische groeperingen Pity Gilde en Civitas Christiana zijn het hele jaar door geweld aan het aanwakkeren onder mensen die van mening zijn dat wij in Nederland, in ons land, eerste en tweederangsburgers moeten hebben. Deze geradicaliseerde Pro-pieten zijn opgefokt door hun levenskeuzes en de tekortkomingen van de overheid. En wij, een andere gemarginaliseerde groepen, moeten het ontgelden. Niet hier, vriend. Het uitwassen van dit verwerpelijke idee zien wij terug in de opvoeding, op scholen, in de media en in de politiek.

Het wordt een lang gevecht om racisme uit het hoofd te bieden in ons Nederland. Zeker wanneer wij het moeten doen zonder sterke en moedige politieke leiders en verantwoordelijke organisaties. Er zullen meer beproevingen op ons afstevenen. Wanneer het even niet gaat haal troost en houvast uit het feit dat wij hier met elkaar staan. Haal kracht uit de lachende kinderen die straks ons allen massaal dankbaar zullen zijn. Er is geen weg meer terug. Dus sta op met ons Eindhoven, sta op met ons Brabant, sta op met trots voor Nederland, waar beschaving niet vreemd is.

Voor een Nederland, waar gelijkwaardigheid niet uitwijkt voor een racistisch kinderfeest. Sta op, sta op, vooruit. Nooit achteruit.

SKINNY

Stokely Dichtman

Show text

Vanessa Kiasuka

Show text

Catharinaplein, 17/11/2018,
Protest kick out Zwarte Piet

Eindhoven Kan Het

Show text
Hide text

In 2018 is anti-racistische organisatie Eindhoven Kan Het (EKH) gesticht. Tijdens de daaropvolgende Sinterklaas intocht protesteerden zij met toestemming van de gemeente tegen het racistische karikatuur Zwarte Piet op het Catharinaplein. EKH werd agressief omsingeld door een groep, bejegend met racistische leuzen, bedreigd met vuurwerk en uiteindelijk zelfs fysiek aangevallen. Er was een muur van politieagenten rondom de demonstranten, deze brak uiteindelijk en omstanders renden op de groep in. Leden van de groep die EKH omsingelde is geïdentificeerd als lid van PSV supportersvereniging Lighttown Madness. De mishandelingen haalde het nationale nieuws, maar heeft geen verandering teweeg gebracht.

Over

Deze mobiele website is een presentatie van het publieke archief van Eindhoven Kan Het, de lokale anti-racistische organisatie die actief is sinds 2018. In samenwerking met Mechteld Jungerius is deze ontwikkeld, verschillende perspectieven en stemmen worden op deze manier geworteld in de stad om blikvelden te verbreden. Bijdragen en toevoegingen in elke vorm zijn meer dan welkom in een email naar archiefekh@gmail.com met het onderwerp ‘Archief’. 

Het ontwerp van deze website is naar de huisstijl door Arjan Braaksma, BUROBRAAK.